تبليغاتX
متن و ترجمه زیارت عاشورا
متن و ترجمه زیارت عاشورا
متن و ترجمه زیارت عاشورا

توماس ماساریک:


کشیشان ما هم از ذکر مصائب مسیح مردم را متاثر میسازند ولی آن شور و هیجانی که در پیروان حسین یافت میشود در پیروان مسیح یافت نخواهد شد و گویا سبب این باشد که مصائب مسیح در برابر مصائب حسین مانند پر کاهی است در مقابل یک کوه عظیم پیکر
+ نوشته شده در  پنجشنبه ششم تیر 1387ساعت 14:11  توسط محمد دماوندی نیا | 

توماس کارلایل:


بهترین درسی که از کربلا میگیریم اینست که حسین و یارانش ایمان استوار به خدا داشتند آنها با عمل خود روشن کردند که تفوق عددی در جایی که حق با باطل روبرو می شود اهمیت ندارد و پیروزی حسین با وجود اقلیتی که داشت باعث شگفتی من است.
+ نوشته شده در  پنجشنبه ششم تیر 1387ساعت 14:9  توسط محمد دماوندی نیا | 

بيحسينمبه چه کار آيدم اين باغ بهشت"

 


دوش در عالم رويا به بهشتم بردن

وندر آن باغ بهشت دست ملک بسپردند

چه بهشتي همه در هاله اي از نور و سرور

طاقي از گل زده بودند تمامي همه حور

هر که ديدم به جنان مظهر زيبايي بود

ملکم داد نشان آنچه تماشايي بود

ملک گفت به هر جا طلبي لانه بگير

تو محب حسيني ز جنان خانه بگير

تا به من از ملک اين گونه سخن گشت خطاب

همه ي باغ بهشت بر سر من گشت خراب

گفتم او را که منم تشنه مي ناب کجاست

همه ارزاني تو خانه ي ارباب کجاست؟

عمر من در طلب ديدن دلدار گذشت

شب و روزم به هواي رخ ارباب گذشت

ببر آنجا که بهشت ازلي مي باشد

ببر آنجا که حسين بن علي(ع) مي باشد

بي حسينم به چه کار آيدم اين باغ بهشت

ببر آنجا که نماند به دلم داغ بهشت

يا به دوزخ ببريدم که بسوزند بدنم

یا نشانم بدهید آن صنم بی کفنم
+ نوشته شده در  پنجشنبه ششم تیر 1387ساعت 14:5  توسط محمد دماوندی نیا | 

سلام بچه ها امیدوارم که این زیارت و بخونین چون ثواب خیلی زیادی داره حداقل تو این ماه عزیز ۱بار این زیارت و با توجه به معنیش بخونین و دعای بعد از زیارت عاشورا که در مفاتیح هست خیلی زیباست و حاجتتان را انشاالله بر آورده میکنه و یادتون باشه بعد از زیارت عاشورا ۲ رکعت نماز مثل نماز صبح فقط به نیت نماز ریارت عاشورا بخونین . ممونم.

اعوذ و بالله من الشیطان الرجیم


بسم الله الرحمن الرحیم

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ
سلام بر تو اى ابا عبداللّه سلام بر تو اى فرزند


رَسُولِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا خِيَرَةَ اللَّهِ وَابْنَ خِيَرَتِهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا
رسول خدا سلام بر تو اى برگزيده خدا و فرزند برگزيده اش سلام بر تو اى

بْنَ اَميرِ الْمُؤْمِنينَ وَابْنَ سَيِّدِ الْوَصِيّينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ فاطِمَةَ
فرزند امير مؤ منان و فرزند آقاى اوصياء سلام بر تو اى فرزند فاطمه

سَيِّدَةِ نِساَّءِ الْعالَمينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا ثارَ اللَّهِ وَابْنَ ثارِهِ وَالْوِتْرَ
بانوى زنان جهانيان سلام بر تو اى كه خدا خونخواهيش كندو فرزند چنين كسى و اى كشته اى كه انتقام

الْمَوْتُورَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ وَعَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِكَ عَلَيْكُمْ
كشته گانت نگرفتى سلام بر تو و بر روانهائى كه فرود آمدند به آستانت ، بر شما همگى از جانب

مِنّى جَميعاً سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقيتُ وَبَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ
من سلام خدا باد هميشه تا من برجايم و برجا است شب و روز اى ابا عبداللّه

لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ وَجَلَّتْ وَعَظُمَتِ الْمُصيبَةُ بِكَ عَلَيْنا وَعَلى
براستى بزرگ شد سوگوارى تو و گران و عظيم گشت مصيبت تو بر ما و بر

جَميعِ اَهْلِ الاِْسْلامِ وَجَلَّتْ وَعَظُمَتْ مُصيبَتُكَ فِى السَّمواتِ عَلى
همه اهل اسلام و گران و عظيم گشت مصيبت تو در آسمانها بر

جَميعِ اَهْلِ السَّمواتِ فَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً اَسَّسَتْ اَساسَ الظُّلْمِ وَالْجَوْرِ
همه اهل آسمانها پس خدا لعنت كند مردمى را كه ريختند شالوده ستم و بيدادگرى

عَلَيْكُمْ اَهْلَ الْبَيْتِ وَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً دَفَعَتْكُمْ عَنْ مَقامِكُمْ وَاَزالَتْكُمْ عَنْ
را بر شما خاندان و خدا لعنت كند مردمى را كه كنار زدند شما را از مقام مخصوصتان و دور كردند شما را از

مَراتِبِكُمُ الَّتى رَتَّبَكُمُ اللَّهُ فيها وَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً قَتَلَتْكُمْ وَلَعَنَ اللَّهُ
آن مرتبه هائى كه خداوند آن رتبه ها را به شما داده بود و خدا لعنت كند مردمى كه شما را كشتند و خدا لعنت كند

الْمُمَهِّدينَ لَهُمْ بِالتَّمْكينِ مِنْ قِتالِكُمْ بَرِئْتُ اِلَى اللَّهِ وَاِلَيْكُمْ مِنْهُمْ
آنانكه تهيه اسباب كردند براى كشندگان شما تا آنها توانستند با شما بجنگند بيزارى جويم بسوى خدا و بسوى شما

وَمِنْ اَشْياعِهِمْ وَاَتْباعِهِمْ وَاَوْلِياَّئِهِم يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ
از ايشان و از پيروان و دنبال روندگانشان و دوستانشان اى اباعبداللّه من تسليمم و در صلحم

سالَمَكُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ اِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ وَلَعَنَ اللَّهُ آلَ زِيادٍ
با كسى كه با شما در صلح است و در جنگم با هر كس كه با شما در جنگ است تا روز قيامت و خدا لعنت كند خاندان زياد

وَآلَ مَرْوانَ وَلَعَنَ اللَّهُ بَنى اُمَيَّةَ قاطِبَةً وَلَعَنَ اللَّهُ ابْنَ مَرْجانَةَ وَلَعَنَ
و خاندان مروان را و خدا لعنت كند بنى اميه را همگى و خدا لعنت كند فرزند مرجانه (ابن زياد) را و

اللَّهُ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَلَعَنَ اللَّهُ شِمْراً وَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً اَسْرَجَتْ وَاَلْجَمَتْ
خدا لعنت كند عمر بن سعد را و خدا لعنت كند شمر را و خدا لعنت كند مردمى را كه اسبها را زين كردند و دهنه زدند

وَتَنَقَّبَتْ لِقِتالِكَ بِاَبى اَنْتَ وَاُمّى لَقَدْ عَظُمَ مُصابى بِكَ فَاَسْئَلُ اللَّهَ
و به راه افتادند براى پيكار با تو پدر و مادرم بفدايت كه براستى بزرگ شد مصيبت تو بر من پس مى خواهم از

الَّذى اَكْرَمَ مَقامَكَ وَاَكْرَمَنى بِكَ اَنْ يَرْزُقَنى طَلَبَ ثارِكَ مَعَ اِمامٍ
آن خدائى كه گرامى داشت مقام تو را و گرامى داشت مرا بخاطر تو كه روزيم گرداند خونخواهى تو را در ركاب آن امام

مَنْصُورٍ مِنْ اَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ اَللّهُمَّ اجْعَلْنى
يارى شده از خاندان محمد صلى اللّه عليه و آله خدايا قرار ده مرا

عِنْدَكَ وَجيهاً بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ فِى الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ يا اَبا
نزد خودت آبرومند بوسيله حسين عليه السلام در دنيا و آخرت اى ابا

عَبْدِاللَّهِ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلى اللَّهِ وَاِلى رَسُولِهِ وَاِلى اميرِالْمُؤْمِنينَ وَ اِلى فاطِمَةَ
عبداللّه من تقرب جويم به درگاه خدا و پيشگاه رسولش و اميرالمؤ منين و فاطمه

وَاِلَى الْحَسَنِ وَاِلَيْكَ بِمُوالاتِكَ وَبِالْبَراَّئَةِ [مِمَّنْ قاتَلَكَ وَ
و حسن و شما بوسيله دوستى تو و بوسيله بيزارى از كسى كه با تو مقاتله كرد و

نَصَبَ لَكَ الْحَرْبَ وَ بِالْبَرائَةِ مِمَّنْ اَسَّسَ اَساسَ الظُّلْمِ وَالْجَوْرِ
جنگ با تو را برپا كرد و به بيزارى جستن از كسى كه شالوده ستم و ظلم

عَلَيْكُمْ وَاَبْرَءُ اِلَى اللّهِ وَ اِلى رَسُولِهِ] مِمَّنْ اَسَسَّ اَساسَ ذلِكَ وَبَنى
بر شما را ريخت و بيزارى جويم بسوى خدا و بسوى رسولش از كسى كه پى ريزى كرد شالوده اين كار را و پايه گذارى كرد

عَلَيْهِ بُنْيانَهُ وَجَرى فى ظُلْمِهِ وَجَوْرِهِ عَلَيْكُمْ وَعلى اَشْياعِكُمْ بَرِئْتُ
بر آن بنيانش را و دنبال كرد ستم و ظلمش را بر شما و بر پيروان شما بيزارى جويم

اِلَى اللَّهِ وَاِلَيْكُمْ مِنْهُمْ وَاَتَقَرَّبُ اِلَى اللَّهِ ثُمَّ اِلَيْكُمْ بِمُوالاتِكُمْ وَمُوالاةِ
بدرگاه خدا و به پيشگاه شما از ايشان و تقرب جويم بسوى خدا سپس بشما بوسيله دوستيتان و دوستى

وَلِيِّكُمْ وَبِالْبَر آئَةِ مِنْ اَعْداَّئِكُمْ وَالنّاصِبينَ لَكُمُ الْحَرْبَ وَبِالْبَرآئَةِ
دوستان شماو به بيزارى از دشمنانتان و برپا كنندگان (و آتش افروزان ) جنگ با شما و به بيزارى

مِنْ اَشْياعِهِمْ وَاَتْباعِهِمْ اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ

از ياران و پيروانشان من در صلح و سازشم با كسى كه با شما در صلح است و در جنگم با كسى كه با شما

حارَبَكُمْ وَوَلِىُّ لِمَنْ والاكُمْ وَعَدُوُّ لِمَنْ عاداكُمْ فَاَسْئَلُ اللَّهَ الَّذى
در جنگ است و دوستم با كسى كه شما را دوست دارد و دشمنم با كسى كه شما را دشمن دارد و درخواست كنم از خدائى كه

اَكْرَمَنى بِمَعْرِفَتِكُمْ وَمَعْرِفَةِ اَوْلِياَّئِكُمْ وَرَزَقَنِى الْبَراَّئَةَ مِنْ اَعْداَّئِكُمْ
مرا گرامى داشت بوسيله معرفت شما و معرفت دوستانتان و روزيم كند بيزارى جستن از دشمنانتان را

اَنْ يَجْعَلَنى مَعَكُمْ فِى الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ وَاَنْ يُثَبِّتَ لى عِنْدَكُمْ قَدَمَ
به اينكه قرار دهد مرا با شما در دنيا و آخرت و پابرجا دارد براى من در پيش شما گام

صِدْقٍ فِى الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ وَاَسْئَلُهُ اَنْ يُبَلِّغَنِى الْمَقامَ الْمَحْمُودَ لَكُمْ
راست و درستى (و ثبات قدمى ) در دنيا و آخرت و از او خواهم كه برساند مرا به مقام پسنديده شما

عِنْدَ اللَّهِ وَ اَنْ يَرْزُقَنى طَلَبَ ثارى مَعَاِمامٍ هُدىً ظاهِرٍ ناطِقٍ [بِالْحَقِّ]
در پيش خدا و روزيم كند خونخواهى شما را با امام راهنماى آشكار گوياى [به حق ]

مِنْكُمْ وَاَسْئَلُ اللَّهَ بِحَقِّكُمْ وَبِالشَّاْنِ الَّذى لَكُمْ عِنْدَهُ اَنْ يُعْطِيَنى
كه از شما (خاندان ) است و از خدا خواهم به حق شما و بدان منزلتى كه شما نزد او داريد كه عطا كند

بِمُصابى بِكُمْ اَفْضَلَ ما يُعْطى مُصاباً بِمُصيبَتِهِ مُصيبَةً ما اَعْظَمَها
به من بوسيله مصيبتى كه از ناحيه شما به من رسيده بهترين پاداشى را كه مى دهد به يك مصيبت زده از مصيبتى كه ديده براستى چه

وَاَعْظَمَ رَزِيَّتَها فِى الاِْسْلامِ وَفى جَميعِ السَّمواتِ وَالاَْرْضِ اَللّهُمَّ
مصيبت بزرگى و چه داغ گرانى بود در اسلام و در تمام آسمانها و زمين خدايا

اجْعَلْنى فى مَقامى هذا مِمَّنْ تَنالُهُ مِنْكَ صَلَواتٌ وَرَحْمَةٌ وَمَغْفِرَةٌ
چنانم كن در اينجا كه ايستاده ام از كسانى باشم كه برسد بدو از ناحيه تو درود و رحمت و آمرزشى

اَللّهُمَّ اجْعَلْ مَحْياىَ مَحْيا مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَمَماتى مَماتَ
خدايا قرار ده زندگيم را زندگى محمد و آل محمد و مرگم را مرگ

مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ اَللّهُمَّ اِنَّ هذا يَوْمٌ تَبَرَّكَتْ بِهِ بَنُو اُمَيَّةَ وَابْنُ آكِلَةِ
محمد و آل محمد خدايا اين روز روزى است كه مبارك و ميمون دانستند آنرا بنى اميه و پسر آن زن

الاَْكبادِ اللَّعينُ ابْنُ اللَّعينِ عَلى لِسانِكَ وَلِسانِ نَبِيِّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ
جگرخوار (معاويه ) آن ملعون پسر ملعون (كه لعن شده ) بر زبان تو و زبان پيامبرت كه درود خدا بر او

وَآلِهِ فى كُلِّ مَوْطِنٍ وَمَوْقِفٍ وَقَفَ فيهِ نَبِيُّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ
و آلش باد در هر جا و هر مكانى كه توقف كرد در آن مكان پيامبرت صلى اللّه عليه و آله

اَللّهُمَّ الْعَنْ اَبا سُفْيانَ وَمُعوِيَةَ وَ يَزيدَ بْنَ مُعاوِيَةَ عَلَيْهِمْ مِنْكَ
خدايا لعنت كن ابوسفيان و معاويه و يزيد بن معاويه را كه لعنت بر

اللَّعْنَةُ اَبَدَ الاْبِدينَ وَهذا يَوْمٌ فَرِحَتْ بِهِ آلُ زِيادٍ وَآلُ مَرْوانَ بِقَتْلِهِمُ
ايشان باد از جانب تو براى هميشه و اين روز روزى است كه شادمان شدند به اين روز دودمان زياد و دودمان مروان بخاطر كشتنشان

الْحُسَيْنَ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِ اَللّهُمَّ فَضاعِفْ عَلَيْهِمُ اللَّعْنَ مِنْكَ وَالْعَذابَ
حضرت حسين صلوات اللّه عليه را خدايا پس چندين برابر كن بر آنها لعنت خود

[الاَْليمَ] اَللّهُمَّ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلَيْكَ فى هذَاالْيَوْمِ وَفى مَوْقِفى هذا
و عذاب دردناك را خدايا من تقرب جويم بسوى تو در اين روز و در اين جائى كه هستم

وَاَيّامِ حَيوتى بِالْبَراَّئَهِ مِنْهُمْ وَاللَّعْنَةِ عَلَيْهِمْ وَبِالْمُوالاتِ لِنَبِيِّكَ وَآلِ
و در تمام دوران زندگيم به بيزارى جستن از اينها و لعنت فرستادن بر ايشان و بوسيله دوست داشتن پيامبرت و خاندان

نَبِيِّكَ عَلَيْهِ وَعَلَيْهِمُ اَلسَّلامُ پس مى گوئى صد مرتبه : اَللّهُمَّ الْعَنْ اَوَّلَ
پيامبرت كه بر او و بر ايشان سلام باد خدايا لعنت كن نخستين

ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَآخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلى ذلِكَ اَللّهُمَّ
ستمگرى را كه بزور گرفت حق محمد و آل محمد را و آخرين كسى كه او را در اين زور و ستم پيروى كرد خدايا

الْعَنِ الْعِصابَةَ الَّتى جاهَدَتِ الْحُسَيْنَ وَشايَعَتْ وَبايَعَتْ وَتابَعَتْ
لعنت كن بر گروهى كه پيكار كردند با حسين عليه السلام و همراهى كردند و پيمان بستند و از هم پيروى كردند

عَلى قَتْلِهِ اَللّهُمَّ الْعَنْهُمْ جَميعاً پس مى گوئى صد مرتبه : اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا
براى كشتن آن حضرت خدايا لعنت كن همه آنها را سلام بر تو اى

اَبا عَبْدِ اللَّهِ وَعَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِكَ عَلَيْكَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ
ابا عبداللّه و بر روانهائى كه فرود آمدند به آستانت ، بر تو از جانب من سلام خدا باد

[اَبَداً] ما بَقيتُ وَبَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ وَلا جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى

هميشه تا من زنده ام و برپا است شب و روز و قرار ندهد اين زيارت را خداوند آخرين بار

لِزِيارَتِكُمْ اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَعَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَعَلى
زيارت من از شما سلام بر حسين و بر على بن الحسين و بر

اَوْلادِ الْحُسَيْنِ وَعَلى اَصْحابِ الْحُسَيْنِ پس مى گوئى : اَللّهُمَّ خُصَّ
فرزندان حسين و بر اصحاب و ياران حسين خدايا مخصوص گردان

اَنْتَ اَوَّلَ ظالِمٍ بِاللَّعْنِ مِنّى وَابْدَاءْ بِهِ اَوَّلاً ثُمَّ الثّانِىَ وَالثّالِثَ وَالرّابِعَ
نخستين ستمگر را به لعنت من و آغاز كن بدان لعن اولى را و سپس دومى و سومى و چهارمى را

اَللّهُمَّ الْعَنْ يَزيدَ خامِساً وَالْعَنْ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ زِيادٍ وَابْنَ مَرْجانَةَ
خدايا لعنت كن يزيد را در مرتبه پنجم و لعنت كن عبيداللّه پسر زياد و پسر مرجانه را

وَعُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَشِمْراً وَآلَ اَبى سُفْيانَ وَآلَ زِيادٍ وَآلَ مَرْوانَ اِلى
و عمر بن سعد و شمر و دودمان ابوسفيان و دودمان زياد و دودمان مروان را تا

يَوْمِ الْقِيمَةِ پس به سجده مى روى ومى گوئى : اَللّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْدَ
روز قيامت خدايا مخصوص تو است ستايش

الشّاكِرينَ لَكَ عَلى مُصابِهِمْ اَلْحَمْدُ لِلَّهِ عَلى عَظيمِ رَزِيَّتى اَللّهُمَّ
سپاسگزاران تو بر مصيبت زدگى آنها، ستايش خداى را بر بزرگى مصيبتم خدايا

ارْزُقْنى شَفاعَةَ الْحُسَيْنِ يَوْمَ الْوُرُودِ وَثَبِّتْ لى قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ
روزيم گردان شفاعت حسين عليه السلام را در روز ورود (به صحراى قيامت ) و ثابت بدار گام راستيم را در نزد خودت

مَعَ الْحُسَيْنِ وَاَصْحابِ الْحُسَيْنِ الَّذينَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَيْنِ عَلَيْه ِالسَّلامُ
با حسين عليه السلام و ياران حسين آنانكه بى دريغ دادند جان خود را در راه حسين عليه السلام

التماس دعا
اللهم صل علی محمد وآل محمد وعجل فرجهم واحشرنا معهم ولعن اعدائهم اجمعین
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم فروردین 1387ساعت 23:30  توسط محمد دماوندی نیا | 

برگرفته از کتاب : نهضت عاشورا

نويسنده: محققين گروه تاريخ مركز مطالعات حوزه

پيشينه و فلسفه‌ي عزاداري امام حسين علیه السلام

آيا اين مطلب صحّت دارد كه امام سجاد(علیه السلام ) در

عزاي پدرش امام حسين(علیه السلام ) خون گريه مي‎كرد؟ اميرعلي حسنلو

 منظور از «خون گريه كردن» اين است كه عمق مصيبت و عزاداري امام سجاد

(علیه السلام ) بيان شود و در هر صورت، به چنين لفظي در منابع برخورد نكرديم.

 اگر چه يكي از القاب آن حضرت «بكّاء» بود؛ البته خون دل خوردن حضرت از

فراق پدرش امام حسين علیه السلام مي‎تواند توجيه‎گر اين اصطلاح باشد.

در زيارت ناحيه‎ي مقدسه‎ي منسوب به امام عصر(علیه السلام ) نيز نزديك به اين

 معنا ديده مي‎شود كه حضرت فرموده باشد:

«به قدري بر تو گريه مي‎كنم كه اگر اشكم تمام شد، به جاي اشك از چشمانم خون

 جاري شود.»

امام سجاد(علیه السلام ) ـ فرزند امام حسين(علیه السلام ) ـ يكي از حاضران و

ناظران صحنه‎ي خونين كربلا در سال 61 هجري بودند. از نزديك شهادت پدر

 بزرگوارش، عموي عزيزش حضرت عباس علیه السلام و برادرانش علي‎اكبر و

علي‎اصغر(علیهم السلام ) و شهادت تمام ياران امام و برخي از صحابه‌ي رسول خدا

 و بني‎هاشم را در كربلا مشاهده نمود و عمق فاجعه‎ي دردناك اين حادثه و هتك

 حرمت اهل‎البيت‎(علیه السلام ) و اسارت آن‎ها را به خوبي درك كرد، و هر انساني

 به جاي او بود از شدت غم و اندوه، قالب تهي مي‎كرد.

 امام سجاد(علیه السلام ) نداي «هل من ناصر ينصرني» پدرش را مي‎شنيد و با آن

‎كه از شدّت بيماري، در بستر افتاده بود، مي‎خواست به سوي ميدان برود كه امام

حسين(علیه السلام ) به خواهرش ام‎ّكلثوم ( سلام الله علیها )فرمود:

 «او را نگاه دار، كه از نسل پيامبر در زمين باقي بماند.» [1]

امام زين العابدين(علیه السلام ) به همراه عمّه‎هاي خود و خواهران و ساير اسيران

 بني‎هاشم و غير آن‎ها، به اسارت برده شد و فشارهاي روحي و رواني سختي را

 متحمّل گرديد و در عين حال براي ابلاغ پيام سيدالشهدا(علیه السلام ) خطبه‎ها ايراد

 فرمود و در اين كار، با موفقيت كامل و پيروزمندانه بر دشمنان و بني‎اميه فائق آمد

 و همراه عمه‎اش زينب( سلام الله علیها )، انقلاب ديگري در اجتماع آن روز و

 جامعه غفلت زده اسلامي به پا كردند.

امام(علیه السلام ) با به ياد آوردن حادثه‎ي عاشورا و خاطرات پدر و ياران و

 برادرانش گريه مي‎كرد و اساساً، چنان كه اخبار صحيح گزارش مي‎دهند،

آسمانها [2]و زمين[3] و حيوانات وحشي و جمادات و نباتات و مجردات، اعم از

 جنيان [4]و پريان[5] (ملائكه)، در عزاي سالار شهيدان(علیه السلام ) گريستند و

 مدت‎ها ماتم آن‎ها ادامه داشت.

 اين اخبار از طريق علماي عامه نيز نقل شده است و از لحاظ تكويني صحيح مي

‎باشد و هيچ خدشه‎اي بر آن‎ها وارد نيست؛ چرا كه بر اساس احاديث فراواني، امام

حجّت خدا است و تمام موجودات، در تكوين وجودشان به وجود او وابسته است و

 در حقيقت برقراري آسمان‎ها و زمين و حيات موجودات و استمرار آن، از وجود

 امام و حجت الهي سرچشمه مي‎گيرد و سلسله حيات در هستي، متعلق و مشروط به

 وجود آن‎ها است.

[6] پس در اين انديشه اصيل، جاي هيچ ترديد نيست كه مخلوقات هستي در فقدان

حجت الهي يك صدا ناله سر دهند. چه رسد به اين كه حجت خدا به دست جمعي

ظالم و سفّاك با آن وضع فجيع و درد آور به شهادت رسد و فرزندانش و اهل

 حرمش اسير و غارت‎زده شوند؛ اما فقدان ولايت اگر براي انسان قابل تحمل باشد ـ

 كه براي انسان واقعي نيست ـ براي موجودات ديگر تحمل‎ناپذير است و آن‎ها بر

 اساس آن وديعه الهي بهترين اظهار تأسف را براي اين مصيبت ابراز و اظهار مي‎

كنند كه خون گريستن يكي از مصاديق آن است.

در زيارت ناحيه‎ي مقدسه مي‎خوانيم:

«براي گريه در عزاي تو اگر اشك تمام شود خون گريه مي‎كنم»؛ [7]

لئن اخرتني الدهور و عاقني عن نصرك المقدور لابكينّك صباحاً و مساءً فلا ندبنّك

 صباحاً و مساءً و لابكينّ عليك بدل الدموع دما.ً[8]

بنابراين، (خون گريستن) ممكن است كنايه از شدّت حزن و اندوه و عظمت مصيبت

 باشد كه به امام سجاد(علیه السلام ) نسبت مي‎دهند، همان‎گونه كه در اين زيارت ـ

كه به امام زمان(علیه السلام ) منتسب است ـ حضرت چنين فرموده است.

طبق نقل منابع معتبر امام زين‎العابدين علیه السلام  بسيار مي‎گريست:

«و لقد كان بكي علي ابيه الحسين عشرين سنة…»؛[9]

يعني براي پدرش حسين(علیه السلام ) بيست سال گريه كرد. يك روز غلامش

 عرض كرد:

 اي پسر رسول خدا، حزن و اندوه شما كي تمام مي‎شود؟

امام فرمود:

واي بر تو! يعقوب نبي با اين‎كه دوازده پسر داشت، در فراق يوسف به قدري

 گريست كه چشمانش نابينا شد، و اينك من كه شاهد شهادت پدرم و عمويم و هفده

 نفر از اهل بيتم بودم، چگونه حزن من تمام شدني است؟ [10]

امام سجّاد علیه السلام  با اين حالت گريه‎ها و عزاداري خويش، از ارزش‎ها دفاع

 مي‎كرد و ميراث عاشورا را زنده نگاه مي‎داشت و درس توحيد، اخلاق و آداب

اجتماعي مي‎داد و مي‎فرمود:

«قتل ابن رسول الله جائعاً، قتل ابن رسول الله عطشاناً»؛

 پس گريه‎هاي امام زين العابدين(علیه السلام )، خون دل بود كه جاري مي‎شد. 

آيا در دوره‎ي معصومين(علیه السلام ) عزاداري امام حسين(علیه السلام) در ايام

محرم برگزار مي‎شده و اگر چنين است، به چه صورت بوده است؟ علي جديدي

 بناب
اقامه‎ي عزا و گريه بر عزيزان از دست رفته، از جانب معصومين(علیه السلام )

 رايج بوده است؛ چنان‎كه حضرت فاطمه زهرا ( سلام الله علیها ) به خاطر گريه

 شبانه روزي براي پدر بزرگوارش، مورد اعتراض قرار گرفت و به ناچار بيت

 الاحزان را به وجود آورده، دست حسن و حسين(علیهم السلام) را مي‎گرفت، و

 براي عزاداري و گريه به آن‎جا مي‎رفت. ائمه‎ي اطهار(علیهم السلام) نيز براي امام

 حسين(علیه السلام ) سوگواري مي‎كردند.

اما درباره‎ي چگونگي عزاداري آن‎ها و اين‎كه آيا اين عزاداري در ايام محرم بوده

است يا خير، لازم است در سيره‎ي ائمه معصومين(علیه السلام) و چگونگي

 سوگواري آن‎ها تحقيق و بررسي لازم انجام شود. در اين زمينه، سيره‎ي امام سجاد

(علیه السلام) و امامان پس از او را به اجمال بررسي خواهيم كرد:


1. عزاداري امام سجاد(علیه السلام) :

 از آن‎جايي كه حضرت امام زين‎العابدين(علیه السلام) هنگام شهادت پدر

 بزرگوارش، در كربلا حضور داشت و از عمق فاجعه آگاه و چگونگي شهادت آن

 عزيزان را مشاهده كرده بود؛ بنابراين، بر اساس روايات معتبر، آن حضرت تمام

 عمر باقي مانده‎ي خويش را عزادار بود و بر شهداي كربلا گريه مي‎‎كرد، چنان‎كه

 اگرغذايي را خدمت حضرت سجاد(علیه السلام) قرار مي‎دادند، اشك از چشمان

مبارك‎شان جاري مي‎شد، تا جايي كه گاه غلامي از او مي‎پرسد: آيا حزن و اندوه

شما تمام نمي‎شود؟ حضرت مي‎فرمايد: واي بر تو! همانا يعقوب(علیه السلام) دوازده

 فرزند داشت، يكي از آن‎ها ناپديد شد و يعقوب از شدّت اندوه چشمانش سفيد

(ونابينا) گرديد، در حالي كه فرزندش يوسف زنده بود! ولي من پدر و برادر و عمو

 و هفده نفر از اهل بيتم و تعدادي از ياران پدرم را ديدم كه ذبح شده و به خون

 آغشته بودند؛ پس چگونه حزن و اندوهم تمام شود؟ [11]


در «المجالس‎السنيّة» آمده است كه امام صادق(علیه السلام) درباره‎ي جدش ـ امام

سجاد(علیه السلام) ـ ‎فرمود:

 او چهل سال بر پدرش گريه كرد، در حالي‎كه روزها روزه مي‎گرفت و شب‎ها شب

‎زنده‎داري مي‎كرد و هنگامي كه زمان افطار فرا مي‎رسيد و يكي از غلامانش براي

 او غذا مي‎آورد و عرض مي‎كرد:

 اي مولاي من! ميل كنيد؛ حضرت مي‎فرمود: فرزند رسول خدا گرسنه شهيد شد،

 فرزند رسول خدا تشنه شهيد شد، و همين‎طور اين كلام را تكرار و گريه مي‎كرد تا

 اين كه غذا و آب با اشك چشمش مخلوط مي‎شد و اين وضعيت همچنان ادامه داشت

 تا اين‎كه خداي خويش را ملاقات كرد و به ديدار حق شتافت. [12]


2. عزاداري امام باقر(علیه السلام) :

 در كتاب «نهضة الحسين» (ص 152 ) آمده است:

با آمدن ماه محرم، حزن و اندوه در اهل‎بيت نبوي(علیه السلام) ظاهر مي‎گشت و

 آنان از شعرا مي‎خواستند تا براي جدشان ـ امام حسين(علیه السلام) ـ مرثيه‎سرايي

 كنند.[13]

همچنين در كامل‎الزيارات ابن ‎قولويه آمده است كه امام باقر(علیه السلام) در روز

 عاشورا به سوگواري براي امام حسين(علیه السلام) امر فرموده، و در خانه‎ي

خويش مجلس عزا اقامه مي‎كرد و…[14]


3. عزاداري امام صادق(علیه السلام) :

درباره‎ي عزاداري امام صادق‎(علیه السلام) نيز روايات زيادي وارد شده است كه از

 شاعران درخواست مي‎نمود براي جدّش مرثيه‎سرايي كنند و آنان را بر اين امر

مقدّس تشويق مي‎كرد و اهل‎بيت  او از پس پرده به مرثيه‎سرايي شاعران گوش مي‎

دادند و گريه و ناله مي‎كردند. [15]


4.عزاداري امام موسي كاظم(علیه السلام) :

در اين باره، امام رضا(علیه السلام) مي‎فرمايد:

 هنگامي كه محرم فرا مي‎رسيد، پدرم هرگز با حالت خنده و تبسم ديده نمي‎شد و ده

 روز اول محرم به همين شكل بود تا اين كه روز دهم و روز عاشورا فرا مي‎رسيد

 و اين روز، روز مصيبت و حزن و گريه او بود و مي‎فرمود:

عاشورا روزي است كه جدّم حسين(علیه السلام) را شهيد كردند. [16]


5. عزاداري امام رضا(علیه السلام) :

دعبل خزاعي مي‎گويد:

در ايام دهه‎ي محرم به محضر آقا و مولاي خود، علي بن موسي(علیه السلام)، در

 مرو شرفياب شدم و آن حضرت را در حالي كه اصحابش دور او نشسته بودند،

 محزون يافتم. وقتي حضرت مرا ديد فرمود:

 مرحبا بر تو دعبل! مرحبا بر كسي كه با دست و زبانش ما را ياري مي‎كند؛ سپس

 حضرت مرا در كنار خودش جاي داد و فرمود:

اي دعبل! دوست داري شعر بخواني؛ زيرا اين روزها ايام غم و اندوه بر ما اهل

 بيت و روز شادي دشمنان ما، به ويژه بني‎اميه، است؛ سپس برخاست و پرده‎اي بين

 ما و اهل‎بيتش زد و آنان را پشت پرده نشاند تا بر مصيبت جدّش حسين(علیه

السلام) گريه كنند؛ آن‎گاه رو به من كرد و فرمود:

 اي دعبل! مرثيه بخوان! تو ياور ما و مرثيه‎سراي ما هستي، تا زماني كه زنده‎اي.

  [17]

در اين هنگام دعبل مرثيه‎سرايي را آغاز كرد.[18]


6. عزاداري در زمان چهار امام ديگر:

در آن زمان‎ها، عزاداري گاه سير صعودي و گاه نزولي داشته است؛ مثلاً در زمان

 امام جواد(علیه السلام)، تا حدي امكان عزاداري براي شيعيان فراهم بود و اين

حالت تا زمان معتصم ادامه داشت؛ اما پس از آن، سير نزولي يافت و شيعه براي

 عزاداري و احياي شعائر حسيني در فشار بود. [19]

 در اين دوران نيز عزاداري در ايام محرم نسبت به ماه‎ها و ايام ديگر بيشتر بود.

با توجه به بررسي سيره امامان معصوم(علیهم السلام)، عزاداري سيد‎الشهدا در

 طول سال در مناسبت‎هاي ويژه برپا بود، ولي در ايام محرم، مجالس سوگواري ه

ر روز بر پا مي‎شد و برخي از آن‎ها، مانند امام سجاد(علیه السلام)، در ايام محرم

سياه‎پوش نيز بودند. [20]


[1]. بحارالانوار، مرحوم مجلسي، ج 45، ص 46. الدمعة الساكبة، ج 4، ص 334. [2]. بحارالانوار، ج 45، ص 206، 207.
[3]. همان، ج 45، ص 218.
[4]. همان، ج 45، ص 233.
[5]. همان، ج 45، ص 220، 229.
[6]. در جلد 45 بحارالانوار روايات زيادي درباره خون گريستن آسمان و زمين وارد شده است ر.ك: ص 211، حديث 25 و 26 . 19 و حديث 40 و 41، ص 217.
[7]. متن كامل زيارت ناحيه‎ي مقدسه در بحارالانوار، ج 45، ص 65 الي 72 آمده است كه نام شهيدان را يكايك مي‎شمارد و سلام مي‎دهد. شايان ذكر است كه مرحوم فيض الاسلام در كتاب ترجمه خاتون دوسرا، زندگي حضرت زينب (س) در ص 217 آورده است كه زيارت ناحيه مقدسه از امام حسن عسكري و تاريخ صدور آن سال 252 هجري قمري است و ولادت حضرت امام زمان در سال 255 يا 256 است، والله العالم.
[8]. سوگ نامه آل محمد، محمد اشتهاردي، ص 154 و 156، انتشارات ناصر، سال 71، چاپ سوم.
[9]. بحارالانوار، ج 46، ص 63.
[10]. ر. ك: همان ص 63.
[11]. تاريخ النياحة علي الامام الشهيد الحسين بن علي(ع)، السيد صالح الشهرستاني، تحقيق و اعداد، الشيخ نبيل رضا علوان، ص 118بيروت، دارالزهراء، چاپ اول، 1419ق ، و مناقب ابن شهرآشوب، ج 4، ص 166.
[12]. المجالس السنيّة، سيد محسن امين، بيروت، دارالتعارف، چاپ ششم 1398 ق، ج 1، ص 155.
[13]. كامل الزيارات، ابن قولويه قمي، ص 111 تا 114، تهران، چاپ‎ صدوق، چاپ اول، سال1375.
‎[14]. ر.ك: تاريخ النياحة علي الامام الشهيد الحسين بن علي(ع)، ص120، المجالس السنية، ج 5، ص 123.
[15]. تاريخ سيدالشهدا، عباس صفائي حائري، ص 566، قم، انتشارات مسجد مقدس جمكران، چاپ اول، سال 1379، امالي صدوق، مجلسي، ج 6، ص 205.
[16]. تاريخ النياحة…، همان، ص 132، امالي صدوق، ج 2، ص 111.
[17]. بحارالانوار، ج40، ص 257.
[18]. همان، ص 157.
[19]. همان، ص 136 و 137.
[20]. سياه‎پوش در سوگ ائمه نور، علي ابوالحسني، منذر، ص 127 و 128، قم، مؤلف، چاپ اول، سال 1375. براي آگاهي بيشتر ر. ك: مناقب ابن شهرآشوب، ج 4، ص 166، امالي صدوق، مجلسي 29، ج 6، ص 205.
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم فروردین 1387ساعت 15:24  توسط محمد دماوندی نیا | 

- حسين(علیه السلام) زيباترين واژه هستی

- حسين(علیه السلام) خون خدا و پسر خون خدا

- حسين(علیه السلام) يعنی عشق، عشق به همه خوبی ها

- حسين(علیه السلام) شخصيتی است که خداوند در روز عرفه نخست به زائران

سيدالشهداء نظر می کند بعد به زائران خانه خودش

- حسين(علیه السلام) شخصيتی است که خداوند ثواب زيارت قبر شش گوشه او را

از زيارت خانه خودش بيشتر و افزونتر قرار داده است.

حضرت امام صادق(علیه السلام) فرموده:

 هرکس بوسيله خواندن زيارت عاشورا، جدم حسين(علیه السلام) را زيارت کند "

 چه از راه دور يا نزديک" به خدا قسم خداوند هر حاجت مادی و معنوی داشته باشد

 به او می دهد.

چند نکته در رابطه با اين حديث قابل ذکر می باشد :

اول اينکه گوينده مطلب يک امام معصوم است، بنابراين خيلی قابل اهميت می باشد.

دوم اينکه امام معصوم قسم می خورد که اين تأکيدی براينکه حتماٌ حاجت اين

شخص را خداوند خواهد داد.

سوم اينکه می توان در صورتی که امکان نداشته باشد از نزديک

 امام حسين(علیه السلام) را بوسيله خواندن زيارت عاشورا زيارت کند، از راه دور

 اين کار را انجام دهد.

چهارم اينکه حاجات مادی و معنوی بوسيله اين زيارت توسط خداوند برآورده

می گردد.

برای رسيدن به مقام قرب الهی نيز وسائل گوناگون وجود دارد ولی وسيله مطمئن،

 راحت، سريع و ... برای رسيدن به خداوند عشق به امام حسين(علیه السلام)

 می باشد.

با عشق و ارادت به سالار شهيدان کربلا می توان سريعتر و مطمئن به هدف رسيد.

برای رسيدن به محبت و عشق و علاقه امام حسين(علیه السلام) نيز راههای

گوناگون وجود دارد ولی راهی که سريعتر انسان می تواند بوسيله آن به بارگاه

 امام حسين(علیه السلام) راه يابد، و جزو شيفتگان و عشاق سيدالشهداء گردد، از

 طريق خواندن زيارت عاشورا و خصوصاٌ مداومت به خواندن اين زيارت شريف

 می باشد.


دلايل مختلفی برای اثبات اين ادعا وجود دارد که عبارتند از :

1. زيارت عاشورا از احاديث قدسی می باشد. روايت صفوان در مورد زيارت

عاشورا بيان کننده اين امر است که جبرئيل امين اين زيارت را از طريق خداوند

متعال برای پيامبر(صل الله علیه و آله و سلم ) قرائت نمود و اين زيارت از طريق

 معصومين به امام باقر(علیه السلام) رسيد و از طريق اين امام معصوم به دست

 شيعيان و دوستداران اهل بيت عصمت و طهارت(علیهم السلام) رسيده است.

2. ائمه ما شيعيان خصوصاٌ امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف علیه السلام)

تأکيد به خواندن و مداومت به خواندن اين زيارت شريف داشته اند، چنانچه در

 ملاقاتی که سيد رشتی با امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف علیه السلام)

داشته اند، امام زمان به سيد رشتی می فرمايند:

که چرا عاشورا نمی خوانيد و بعد سه بار می فرمايند عاشورا، عاشورا، عاشورا.

(مفاتيح الجنان- شيخ عباس قمی)

3. علماء وبزرگان ما نيز برخواندن عاشورا و مداومت به آن تأکيدفراوان داشته اند

 و خود نيز اين کار را انجام می داده اند و يکی از علل موفقيت اکثر بزرگان و

 علماء خواندن زيارت عاشورا بوده است.



چه بسيار زيبا است که انسان در هر زوز صبح 5 دقيقه از وقت خود را برای

 سالار شهيدان و زيارت عاشورا قرار دهد. چه صبح و روز زيبائی خواهد بود

روزی که با نام و ياد عزيز زهرا(سلام الله علیها) شروع شود.

مطوئن باشيد که امام حسين(علیه السلام) جواب سلام شما را می دهد. فقط بايد دلت

 را پاک کنی تا جواب سلام امام را بشنوی و يقين داشته باشيد که جواب سلام را

 امام حسين(علیه السلام) می دهد، چون جواب سلام واجب است و امام معصوم

محال است ترک واجب نمايد. فقط بايد گوش ما شنوا و لايق شنيدن جواب سلام

ايشان باشد.



ائمه و زيارت عاشورا :


امام محمد باقر(علیه السلام) به علقمه فرمود:

 پس از آنکه به آن حضرت با سلامی اشاره کردی، دو رکعت نماز بخوان و سپس

زيارت عاشورا را بخوان. هنگامی که اين زيارت را خواندی در حقيقت او را به

چيزی خواندی که هر کس از ملائکه که بخواهند او را زيارت کنند، به آن

 می خوانند و خداوند برای تو هزار هزار حسنه می نويسد و از تو هزار هزار سيئه

 محو می نمايد و تو را هزار هزار مرتبه بالا می برد و همانند کسانی می باشی که

 در رکاب آن حضرت به شهادت رسيدند. حتی در درجات آنها هم شريک

 می شوی.

 (کامل الزيارات- ص 74) 


امام صادق(علیه السلام) به صفوان می فرمايد:

 زيارت عاشورا را بخوان و از آن مواظبت کن، به درستی که من چند خير را برای

 خواننده آن تضمين می کنم، اول زيارتش قبول شود. دوم سعی و کوشش او شکور

 باشد. سوم حاجات او هرچه باشد از طرف خداوند بزرگ برآورده شود و نا اميد از

 درگاه او برنگردد زيرا خداوند وعده خود را خلاف نخواهد کرد.

 (بحارالانوار-جلد 98-ص 300) 


در روايت ديگر می خوانيم: اگر مردم می دانستند زيارت امام حسين(علیه السلام)

چه ارزشی دارد، از شدت شوق و علاقه می مردند و حسرت رسيدن به آن پاداش

ها، جسم و روح آنها را پاره پاره می کرد.

 ( بحارالانوار-جلد 101 –ص 1 )


 در احاديث ديگرز از معصومين تأکيد بر زيارت امام حسين(علیه السلام) کرده اند

که نمونه ای ازآنها ذکر می گردد:

- زيارت امام حسين(علیه السلام) مثل زيارت خدا در عرش اوست.

- زيارت امام حسين(علیه السلام) بر هر مؤمنی که اقرار به امامت ايشان داشته

باشد، واجب است.

(بحارالانوار-جلد 101 –ص 69)

- کسی که امام حسين(علیه السلام) را تنها برای رضا و خوشنودی پروردگار، و نه

 برای کسب شهرت زيارت کند، خداوند تمامی گناهان او را پاک می کند.

(بحارالانوار-جلد 101 –ص 4)

- اگرکسی بدون عذر موجه امام حسين(علیه السلام) را زيارت نکند، از اهل آتش

خواهد بود.

(بحارالانوار-جلد 101 –ص 4)

- کسی که امام حسين(علیه السلام) را زيارت نکند شيعه اهل بيت نيست.

(بحارالانوار-جلد 101 –ص 4)
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم فروردین 1387ساعت 15:21  توسط محمد دماوندی نیا |